Ден на албанскиот варваризам

28 ноември по кој знае кој пат се докажа дека оваа држава не е ништо повеќе од Maqedonisë së Veriut, банана држава без правила и закони, без органи на ред и мир.

Најпрво да расчистиме: малцински заедници има секаде, а во Македонија имаме големо албанско малцинство. Во многу села и во некои градови македонските Албанци се мнозинство. Тие го имаат секое право да ги негуваат своите култура, јазик и чувството на национална припадност, а со тоа и да си ги одбележуваат своите национални празници – тој што се противи на ова создава наратив кој едноставно е неодбранлив и кој не придонесува апсолутно ништо позитивно за македонската страна.

Прославата како демонстрација на сила, а не културно право

Зошто тогаш таква одбивност кај нас Македонците во однос на прославата на вчерашната прослава?

Денот на прославата на албанското знаме во Македонија е пред сѐ демонстрација на сила врз Македонците, а потоа сѐ останато. Денес видовме:

– Сквернавење на македонските државни и национални обележја;
– Безброј прекршувања на законот за употреба на знамиња;
– Јавни истакнувања на иредентистички знамиња со мапа на Голема Албанија;
– Јавни истакнувања на знамиња на терористичката организација УЧК (вклучително и во училишта);
– Блокирање на градски улици со автомобилски конвои – меѓу другото и во делови во кои нема никакво албанско население и со единствена цел провокација на Македонците (забележани се и пукотници од огнено оружје);
– Оштетување на приватни возила во улици со доминантно македонско население (конкретно и докажано барем во Куманово) и ред други провокации.

Вреди да се напомене дека полицијата во ниту еден град и во ниту еден момент не интервенираше и не се ни обиде да воведе ред. Притоа, во сите градови со големо или доминантно албанско население имаше свечени прослави организирани официјално од локалните власти, а сепак антимакедонскиот сентимент беше присутен во сите од тие градови – тоа значи дека тој сентимент не е никаков израз не пркос или отпор против некаква дискриминација од страна на државните власти (кои директно учествуваат во финансирањето и организирањето на албанските прослави), туку просто и едноставно е неиспровоциран израз на омраза кон македонската држава и македонскиот народ.

Што понатаму: молк, илузии или реакција?

Што треба да се направи во врска со ова?
Најпрво, тоа што не треба да се прави е плукање и обвинување на Албанците, или пак молење да си го подобрат однесувањето. Тие си знаат што прават и го прават тоа што им е дозволено од властите. Барање одговори од нивна страна е залуден обид за наоѓање на разумно решение – нешто пробано безброј пати и безброј пати докажано дека не вродува со плод.

Соживотот е МРТОВ – секој кој ве убедува во спротивното ВЕ ЛАЖЕ. Секој со очи гледа дека си имаме работа со генерации на Албанци задоени со омраза кон сѐ што е македонско – дополнителна македонска кроткост само ќе допринесе за поттикнување на провокациите и агресијата врз Македонците. За да се дојде до некакво решение прво треба да се прифати таа стварност и од таа точка да се тргне во потрага по решение.

Во отсуство на било каква поддршка од државните органи и незаинтересираност за справување со овој проблем, останува само една опција. Запрашајте се самите:
– Дали албанските иредентисти и провокатори ќе ја блокираа „Партизанска“ и палеа македонски знамиња во центарот на Скопје, доколку ние Македонците самоорганизирано ги блокиравме мостовите на р. Вардар?
– Дали албанските провокатори ќе оштетуваа приватна сопственост на Македонци, доколку Македонци ги блокираа доминантно македонските делови во градовите со малцинско или мнозинско албанско присуство?
– Дали владиниот кабинет и македонските министри ќе бидат неми набљудувачи на анархијата, доколку се свесни дека нивната пасивност ќе предизвика двојно посилна реакција кај Македонците?

Во такви хипотетички ситуации, самата полиција ќе биде приморана да реагира и да ги спроведува државните закони, за да одржи ред и да спречи ескалација. Самите Албанци, доколку знаат нивното дивјаштво ќе наиде на реакција, ќе мораат да размислат два пати пред да провоцираат во македонски средини.

Знајте дека тука не се работи само за провокации со знамиња, туку станува збор за многу поширок проблем – нашиот молк е амин за заробеништвото на оваа држава од страна на варвари и мафијаши кои ги уништуваат сите институции и органи кои ќе ги допрат. Но сѐ зависи од нашата волја и колку сме подготвени да предизвикаме промена.

Текстот е напишан од страна на WarWaveMKD