Четвртата македонско-римска војна

По поразот на Персеј во Третата македонско-римска војна во 168 година п.н.е., Рим ја контролирал Македонија преку систем на клиентски држави и строги услови кои ја ограничувале моќта на регионот. Овој систем успеал да ја одржи римската хегемонија речиси две децении, но во 150 година п.н.е. се појавила нова закана.

Вистинскиот предизвик: Андриск

Андриск, кој се претставувал како син на поранешниот крал Персеј, собрал војска од Тракија и повторно прогласил македонско кралство. Тој веднаш остварил неколку победи, освојувајќи делови од Тесалија и уништувајќи римски клиентски структури. Неговите успеси покажале дека Македонија сè уште можела да се спротистави на Рим, дури и со ограничени ресурси.

Римскиот одговор

Рим испратил армија предводена од Публиј Јувентиј Тална, која била поразена од Андриск, што дополнително ја зголемило неговата моќ и влијание. Ситуацијата принудила Рим да испрати појачување со генералот Квинт Цецилиј Метел, кој ја презел главната кампања против Андриск. Во 148 година п.н.е., на Втората битка кај Пидна, римските трупи го поразиле Андриск, сериозно ослабувајќи го и принудувајќи го да бега.

Крај на војната и римска контрола

Андриск бил фатен и предаден на Римјаните, што означило крај на Четвртата македонско-римска војна. По смртта на Андриск, Рим директно ја анексирал Македонија и ја претворил во римска провинција. Со ова, римската власт била цврсто воспоставена, а Македонија изгубила способност за самостојно водство и повторно заканување на регионалната стабилност.

Оваа војна го означила последниот сериозен предизвик за римската доминација во Грција до Првата митридатска војна шест децении подоцна.